Dziś wiemy, że niechęć mężczyzn do uczuć i komunikowania emocji ma biologiczne korzenie. Ich zdolność odczuwania jest w większym stopniu niż u kobiet fizycznie oddzielona od zdolności artykulacji; ponadto ośrodki emocjonalne męskiego mózgu są zlokalizowane znacznie bardziej dyskretnie niż u kobiety.
To nie tyle tak, że on „dusi wszystko w sobie” — raczej jego emocje znajdują się w osobnym pudełku, w osobnym pokoju, do którego nie zagląda się rutynowo. Język mężczyzny bardziej należy do słownika działania — robienia rzeczy, dzielenia aktywności, wyrażania uczuć przez niewerbalne prezenty, przysługi i fizyczną uprzejmość. Przytrzymanie drzwi albo wniesienie zakupów nie jest tylko konwenansem społecznym; to męski sposób powiedzenia: „troszczę się o ciebie”.
A jednak werbalne odsłonięcie siebie oraz dzielenie się zwierzeniami i uczuciami jest nierozerwalną częścią intymności, której pragnie kobieta. Większy kobiecy priorytet emocji jest produktem różnic w „okablowaniu” jeszcze w inny sposób. Kobiety są bardziej emocjonalne, ponieważ są bardziej konkretnie zaprojektowane, aby troszczyć się o ludzi. Doświadczają cierpienia innych ludzi jak własnego.
Mężczyźni, ze swoimi „działającymi” mózgami, zareagują na czyjś distress, szukając praktycznego rozwiązania. Dla matki płacz dziecka trafia do serca. Ojciec sięga po książkę o niemowlętach, aby przejrzeć użyteczny katalog przyczyn i rozwiązań: mokro — zmienić pieluchę; głód — nakarmić; gazy — odbić; zmęczenie — ukołysać. Mężczyźni często wyrażają swoją troskliwą stronę przez zabawę z dziećmi — znowu przez robienie czegoś.
i sprawdź swoją wiedzę o budowaniu dobrej jakości relacji.